hinahabol ang linyang
naghahati sa langit at lupa.
sa bawa’t hangos
hinihipan ang saranggola
umaasang matangay. maiagos.
ngunit sa pagiisang dibdib
ng kalayaan at tanikala mailuluwal
ang ngipin ng hustisya.
napatid nito ang pisi.
ngayo’y maglalakad nalamang,
habang buhay.
ito kwento ni pol. baw.
si pol ay palaging nag hahabol. hinahabol niya ang jeep. hinahabol niya ang fx. ang tricycle. ang tindera ng banana cue. hinahabol niya ang saranggola. ang kanyang tenga. ang kanyang anino. ang kanyang buhok. hinahabol niya ang bukas, ang gabi, ang bukas. kung pwede lang ang kahapon, sabi niya. kung pwede lang.
kadalasan, hinahabol din si pol. hinahabol siya ng asong naglalaway. tindera ng isda. ipis. daga. mabahong amoy. langaw. ayaw ni pol ng hinahabol, pero wala siyang magawa. kaya ayun.
dahil mahilig siyang manghabol, at lagi siyang hinahabol, lagi siyang nagkaka buhol-buhol. yan ang buhay ni pol.
omigash. sabi niya. omigash.
isang araw nakasalubong ni pol ang kanyang love of his life, si bing. bing pwede ba tayong lumabas? tanong niya habang nakatitig sa mga paa ni bing. bakit ka nakatitig sa paa ko? nasa taas naman ang dibdib ko, at lalong mas nasa taas pa ang mukha ko, bakit ka nakatitig sa mga paa ko? tanong ni bing. kasi, kasi, hindi ko kaya eh. baka bigla nanaman nila akong habulin. ayoko na. ayoko na.
||ang perpetual tsubibo entry sa blog na ito ay walang koneksyon whatsoever sa alleged perpertwal tsubibo sa LIB||
Enter your password to view comments
this is fictional
mahal mo pa ba siya? tanong ni freddy. oo naman, bakit naman hindi? sagot naman ni kendi. eh, kasi, kung mahal mo siya, bakit kausap mo ako ngayon? pagtatakahan ni freddy. Eh, kasi, hindi niya na ako mahal eh. sagot ni kendi habang kinakamot ang gilid na parte ng kanyang leeg. ah, kaya naman pala. sagot ni freddy sabay dukot ng tortillos sa paketeng hawak ni kendi. hawakan ko yung kamay mo ha? paalam ni kendi. sige, yung kaliwa nalang, pandukot ko ng tortillos yung kanan eh. sagot ni freddy habang ngumunguya at nakatitig sa buwan. ang ganda dito sa bel field pag gabi noh? sabi ni kendi habang dahan-dahang inabot ang kamay ni freddy. oo naman, malamig dito eh. sagot ni freddy habang ina-udjust ang kanyang sweater. gusto mo bang bumalik dito bukas? tanong ni kendi habang hawak-hawak ang kamay ni freddy. ikaw, bahala ka. sagot ni freddy, ito ang unang beses na humarap si freddy kay kendi, gusto niyang habulin ang kanyang mga mata. um, wag na, next time nalang ulit, wag munang bukas. sagot ni kendi, halatang naiilang siya sa titig ni freddy. sige, kung mas gusto mo yung ganun. sabi ni freddy habang binalik ang titig sa buwan at humakbot ng bagong tortillos gamit ang kanyang kanang kamay. oo, mas gusto ko yung ganun. sagot ni kendi. ang ganda ng gabi noh? sabi ni freddy habang biglang sumandal kay kendi. oy, ingat ka, magusot damit ko, may defense pa ako mamaya. ay, sori.
–
bakit mo ako tinawagan? tanong ni freddy. siyempre, wala akong kasama. sagot ni kendi habang nakatitig sa kanyang celphone. ah, kaya pala, kumusta ka na? tanong ni freddy. okay lang. sagot ni kendi habang linalaro ang kanyang hikaw. ah, akala ko kasi may problema ka, para kang hindi mapakali. pagaalala ni freddy. ah, wala ito, ano lang kasi… mas tumindi ang paglalaro ng kanang kamay ni kendi sa kanyang kanang hiwak habang ang kaliwa naman ay nag pi-piano sa kanyang hita. ano, may problema ka nga, baka makatulong ako, ano? kumunot ang noo ni freddy, handang tumulong, yun naman ang trabaho niya eh. eh kasi, pwede ba kitang halikan? tanong ni kendi habang hinahawakan ang mukha ni freddy. ha, anong nangyari sayo? lumuluwa na ang mata ni freddy.
hinalikan ni kendi si freddy.
basa. sabi ni freddy. anong inaasahan mo? nayayamot na sagot ni kendi. bakit mo ginawa yun? tanong ni freddy, namumula ang mga pisngi niya. kasi naman, hindi parin niya ako kinakausap eh. sagot ni kendi, hinahanap ang yosi niya. gusto mong mag lakad? yaya ni freddy. wag na, andyan na driver ko. sabay alis ni kendi.
–
Enter your password to view comments
argh. safe naman atang magsulat dito tungkol sakanya kasi hindi naman ata siya bumibisita dito sa blog na toh. anyway, wala lang, ang ganda talaga ng blog ni hannah. kahit hindi niya inuupdate, hindi nkksawang basahin..<—whoops! stalker!
asa. hindi.
natutuwa lang ako sa mga sinusulat niya. kelangan kong isulat dito yung kasiyahan ko kasi nakakatuwa. ang cute nga pala nung spider poem.
argh. sana hindi siya maligaw sa blog na toh kundi katapusan na nang mundo. wah! anyway, ciao!
ang saya. ngayon, talagang napag isip-isip ko nang ayusin ang computer programming ko. isipin mo, ang premyo daw nung wednesday sa java cup ay isang PSP! wah! sinusulat ko dito, kasi hindi maalis sa utak ko… PSP!!! wah! san ka makaka-kuha nun?! premyo, PSP! wah!
/*seg-way, nagwagi doon ang dalawa kong kaibigang si clar at ivan, yehey! pero, pati sila, wala ring PSP*?
hay, bakit ganun? bakit yung magagaling, siya pa yung maraming premyo, eh magaling na naman sila eh? at ang mga tulad kong patapon ay naiiwan nalamang para mangarap, gumawa ng mga resolutions at manghinayang. hirap maging bobo.
naisip ko tuloy magpaka-senti…hmmm…wag nalang…hehehe…
–
nanood ako ng tanikalang guinto noong isang araw. boring, palaging nabubulol yung mga karakter sa sarili nilang mga nakaka-nosebleed na dialouge, hindi nadala ng ibang mga aktor, sa tingin ko lang. wala akong karapatan mag husga, oo, hindi ako aktor, direktor o kung ano man, pero bilang manonood, hindi ko masyadong nagustuhan. isa sa mga bagay na pinagmamalaki ko ay hindi sarado ang isip ko sa iba-ibang klase ng sining, pinapanood ko halos lahat ng klase ng pelikula at pinapakinggan ang iba’t ibang klase ng muskia, ang akin lamang talaga, yung tanikalang guinto, did not hit the spot.
pinapasulat kasi kami ng isang reaction paper tungkol sa isang aspeto ng dula. naisip ko naman na wag nalang siyang itukoy sa mga kahinaan ng dula, kaya sinubukan ko pang pag muni-munihan. tapos ayun, naalala ko yung isang bagay na laging kumukuha ng aking atensyon. yung baso sa gitna ng bahay.
noong una, naisip ko, baka wala lang yun. baka naiwan lang. pero sabi ko ulit, pero ang dami niyang pwedeng maging ibig sabihin, pero sabi ko ulit, wala yun. tapos nag flash yung mga pictures ng mga eksena sa isang tela gamit ang prjector, mga paintings ng eksena. tapos ayun, andun talaga yung baso. kaya sabi ko sa sarili ko: akin ka baso. yun lang, hehehe, alam ko hindi niyo na ito naiintindihan. okey lang. hahaha.
anyway, kapapanood ko rin lang ng sin city. ang sexy ni jessica alba. ang ganda nung pelikula. napaka-frank miller type of movie. isang modern day 300. malupet. ayoko siyang gawan ng review, kasi bulok ako dun, pero rinerekomenda ko siya.
—
sige, hanggang dito nlang siguro, pero bago ang lahat, gusto ko lang sabihin na nakaka-asar. alam mo yun, para talagang tubig! hayaan mo lang dapat sa bukas mong kamay, kasi kung masyado kang na-excite tapos hinigpitan mo agad yung hawak, ayun, matatapon lang lahat. haay, amf. senti nanaman. hahaha!
the ray of light
did not bother to knock
nor assert itself.
it just passed by,
quietly. with its prickling
sensation, it tried to whisper:
i am here.
but the calloused skin felt naught.
it stayed cold. and dead.
as light engulfed its space,
leaving the
place,
another shadow.
napanood ko ang ENDO kanina. bulok. walang kwenta. isang malaking cliche. nakaka-asar. romantic cliche + (western)popculture = ENDO. yaak. hindi na-capture yung pagkafilipino, para lang siyang isang western/hollywood movie na ginamitan ng isang low definition camera, ng isang camera man na walang tripod sa mga setting na kailangan pa talagang i-advertise. nakaka-asar. hindi sulit. ang taas pa naman ng expectations ko.
may kwento ako. napanaginipan ko ito isang araw. tapos hindi na maalis sa utak ko. iniisip ko tuloy na baka totoo. ewan ko. pero sana panaginip lang.
ito ay tungkol kay dagul. isang aso. batik-batik na puti at brown ang kanyang itsura, hindi pantay ang kanyang mga pisngi, lukot-lukot ang leeg at namumula ang kanyang mga mata. wala siyang tiyak na breed, kaya may amo man siya, at nakatira sa isang bahay, askal parin siyang matatawag. mahal si dagul ng amo niya, si golly. palagi siya nitong pinapakain ng masusustansyang dog food tatlong beses isang araw. lagi siya nitong pinapaliguan araw at gabi. ginawan din siya ng sarili niyang dog house sa garahe. mahal na mahal ni golle si dagul. takam man na takam na si dagul sa mga tira-tirang pagkain at buto, pinagtyatyagaan narin naman niya ang dogfood. dogfood yan eh, mahal, masustansya, dapat kainin ko ito. mahal ako ni golly. palaging naiisip ni dagul. inis na inis man siyang pinaliliguan dalawang beses isang araw, tinitiis lamang ito ni dagul. mabuti ngang pinaliliguan ako, di katulad ng ibang aso sa labas. ginagawa niya ito kasi mahal niya ako. salamat golly. dapat nag papasalamat ako. pinapa-ulit ulit ni dagul sa kanyang sarili tuwing pinaliliguan siya ni golly. gusto man ni dagul makalabas ng bahay, makakita ng ibang aso, wala siyang magawa, pagka’t naka-kadena siya sa kanyang dog house. buti nalang may bahay ako, di katulad ng ibang aso. buti nalang pag umuulan may sarili akong silungan. mahal talaga ako ni golly. paulit ulit ring bulong ni dagul sa kanyang sarili tuwing naririnig niya ang mga kapwa aso niyang nagkakahulan sa labas.
isang araw may sumilip na berdeng mabalahibong aso sa bahay ni golly. dumaan siya sa blue na gate na may bulaklak at kininditan si dagul, at ang kawawang dagul naman ay napa: aaaawwwwwwooooooooo!!!! patay. sabi ni dagul sa sarili, i’m in love.
agad lumakas ang nais ni dagul makalabas, makatakas. dati, okey lang sakin magpakulong dito, kasi alam ko namang walang naghihintay sakin sa labas. pero ngayon, meron na akong dahilan. mero na akong pupuntahan. kelangan kong makalabas. ngayon din.
kaya magsimula noon, nag work out si dagul sa loob ng doghouse niya. pinalakas niya ang kanyang 4 na paa para agad siyang makatakbo ng mabilis. sampung oras kung nguyain niya ang kanyang dog food para lumakas ang kanyang mga panga, para makagat niya ang kadena sa kanyang paa, at higit sa lahat, tuwing nag mamagick sing ang kanyang amo, nakikisabay siya para mapalakas ang kanyang pag : arf! arf!
dumating ang sandaling pinakahihintay ni dagul. malakas na siya. kinagat niya ang tali at agad siyang nakalagan. tumakbo siya ng matulin papunrang gate kaso lang biglang humarang si golly. san ka pupunta dagul? nakonsensya si dagul. kaya niya kayang iwanan ang kanyang amo? ang taong nag alaga sakanya? oo, kaya ko, sa ngalan ng pag-ibig kaya ko. sabi ni dagul. sa labas ng mga harang na ito ay ang aking prinsesa, naghihintay. walang naintindihan si golly sa pinagsasabi ni dagul. ang tangi niyang naiintindhan ay: arf! arf! isang malakas at matulis na: arf! arf! Omigali! nakalimutan kong ipabakuna si dagul. baka kagatin niya ako. sabi ni golly. kaya umalis nalaman siya sa pagkakaharang kay dagul. haay salamat pinakawalan mo narin ako. sabi ni dagul.
pagkalabas ni dagul ay puno siya ng pag-asa’t saya. nasan ang aking prinsesa. kanyang sinabi, hindi niya makita. pero hahanapin kita prinsesa. akin ka. dumaan ang araw, linggo, buwan at taon, hindi parin niya nakita ang kanyang prinsesa. naging certified askal na siya. walang tirahan, pagkaing matino at paligo. kadiri na siya. hindi narin naman siya bumabalik kay golly kasi bukod sa nalimutan na niya ang daan pabalik, nahihiya narin siya sa gusgusin niyang itsura. kelan ko kaya makikita ang aking prinsesa.
isang araw, habang naglilibot siya sa pag hahanap ng pagkain, naisipan muna niyang jumingle, kaya tumigil muna siya sa isang kanto, inakyat ang isang binti at agad pinabulusok ang kanyang manilawnilaw na ihi. whaw! heaven, sabi niya. nasa kasarapan siya ng pag ihi ng may dumaan na mabuhok na babaeng aso. kulay berde. may mga binting mapapayat at matang mapupungay. Siya nga! siya ang aking prinsesa.
agad niya itong nilapitan. deadma lang ang amo niya. kilala mo pa ako? who you? ako yung asong kinindatan mo minsan. what? i don’t remember. ako yung asong nakatira sa may blue na gate na amy drowing ng bulaklak. ow, you were that well groomed dog. oo na, ako yun. well, news flash: hindi kita kinindatan, a speck of dust just went into my eye. now, can you get out of my way, hosey.
alam mo yung batang
mahilig sa kendi?
umaga, hapon at gabi, puro kendi ang
nasa isip niya. wala sa bibig.
sa isip lang. wala kasi siyang pera
pambili. kaya ayun.
umaga, hapon at gabi, nalulunod siya
sa kendi, pero sa isip lang niya.
panaginip lang.
alam mo ba isang araw iniwan siya
sa tindahan ng lola niya?
hindi siya magnanakaw ha, madasalin nga
siya eh. kaso lang, kahit isa siyang mabait,
madasalin, matalino, cute, charming, sporty na tao, mahilig parin siya sa kendi. kendi.
kaya ayun, gano man kalakas ang
prinsipyo niya, hindi niya natanggihan
ang kendi sa harap niya. bubuksan niya lang.
iikutin ang takip ng garapon, at ayun na,
instant kendi. instant dream come true.
inikot niya, una dahan-dahan lang. hanggan, ayun, hala, bara-bara na.
buong umaga, hapon at gabi, inubos niya ang
kending laman ng garapon.
yes, sabi niya.
tapos bigla siyang ngumawa. aray, sabi niya. ang sakit ng ngipin ko. ang sakit ng ipin ko! pinayuhan siya ng lola niyang mag toothbrush, pero kahit anong kuskos niya ng oral b + colgate, wala nang magawa.
ponstant nalang ang pag-asa.
huli na para i-tooth brush eh. postant nalang ang pag-asa.
dahil valentines naman bukas, at sobrang-sobrang naman akong bihira maging senti, naisipan kong mag reflect sa akong buhay-pag-ibig(kung meron man ako nito), tapos naisip ko itong magandang awit ni Bic Runga na soundtrack ng american pieI:
Don’t stray
Don’t ever go away
I should be much to smart for this
You know it gets the better
Of me sometimes
When you and I collide
I fall into an ocean of you
Pull me out in time
Don’t let me drown
Let me down
I say its all because of you and here I go
Losing my control
I’m practising your name
So I can say it to your face it doesn’t seem right
To look you in the eye
And let all the things you mean to me
Come tumbling out my mouth indeed its time
Tell you why
I say its infinately true
Say you’ll stay
Don’t come and go
Like you do
Sway my way
Yeah I need to know
All about you
And there’s no cure
And no way to be sure
Why everythings turned inside out
Instilling so much doubt
It makes me so tired
I feel so uninspired
My head is battling with my heart
My logic has been torn apart
And now
It all turns sour
Come sweeten
Every afternoon
Say you’ll stay
Don’t come and go
Like you do
Sway my way
Yeah I need to know
All about you
Say you’ll stay
Don’t come and go
Like you do
Sway my way
Yeah I need to know
All about you
Its all because of you
Its all because of you
//haaayy…
pinaghalo-halo ang tubig, syrup at kape
sa isang blender na pinapa-ikot ng trumpong
kaka-piglas lamang sa taling sumasakal.
tanging talim ng dulo ang humahalik sa lupa[ng mamasa-masa].
pinagdarasal na hindi tumigil ang pag-ikot,
hindi bumagal,(nakaka-pagod man)
pagka’t kakalat ang tubig, syrup at kape [sa lupang mamasa-masa],
pagka’t pag tumigil sa pag-ikot,
agad [rin] tutumba at hahalik sa
lupa. (ayoko na)
ito ay tungkol sa first reading nung friday, hindi kita kino-convert or something, pero maganda talaga kasi siya. Isiah ata yun, 58:something, basta maganda (oo maganda, pero hindi matangkad at sexy at long legs type na maganda, basta maganda).
//serious mode, my own version of parody,hahaha
Nagugutom ako, tapos ayun. Nag tayo ka ng samahan ng mga matatalino’t mayayaman para pag-usapan ito’t alamin ang sanhi, at nauwi kayo sa isang eksperto’t masusing sagot: wala nang magagawa, ganun talaga ang buhay, palaging may nakakawawa’t nagugutom.
Nakulong ako, tapos ayun. Tinawag mo ulit ang mga matatalino’t mayayaman mong kaibigan. Pinagusapan niyo ito, kinalat mo sakanila nang may mangiyak-ngiyak na tono’t mukha. Lahat kayo nalungkot, pero sinabi ninyo sa inyong sarili, wala na tayo diyan magagawa, kung wala naman talaga siyang kasalanan, makakalaya siya, umasa tayo, let’s have faith!
Nakahubad ako. Pinikit mo ang mata mo. Immodest. Bastos. Gusto mo sana akong bigyan ng damit, pero hindi ka makalapit, takot kang mag ka-impure thoughts. Oo nga naman. Bastos.
Nagkasakit ako. Muli mong tinawag ang mga matatalino’t mayayaman mong kaibigan. Maluha-luha mo itong sinabi at kinalat sa kanila. Lahat sila nalungkot para sakin. Anong pwede nating gawin? Tinanong mo. Pinag-usapan niyo’t pinagtalunan at nauwi kayo sa isang konklusyon: gagawa kayo ng bakuna para hindi na kayo makapitan ng sakit ko. Salamat sa Diyos, sabi ninyo, at hindi tayo ang may sakit.
Wala akong bahay. Hindi mo na tinawag ang iyong mga kaibigang matatalino’t mayayaman, at agad mo akong nilapitan. Inalok mo ako ng mga bahay sa Forbes at White Plains. Kahit hindi ako nakapili sa mga inalok mong bahay pagka’t wala akong salapi, hindi mo parin ako iniwan, sabi mo: pwede ka rin naman makituloy samin, kaibigan kita, mahal kita. Ka-aalis lang ng katulong namin eh, pwede mo siyang palitan.
Malungkot ako. Ayaw mo akong lapitan, mahahawa kasi kita ng bad vibes ko, masisira ko ang happy mood mo, oo nga naman. Ipagdadasal mo naman ako diba? Sabi mo. Okey na dapat yun para sakin.
Ang dami mong ginagawa para sakin sa tuwing magkakaproblema ako, napakabait mong kaibigan, pero hanggang ngayo’y… nagugutom parin ako, nakakulong, nakahubad, may sakit, walang bahay at malungkot sa sarili kong sulok.
ang ganda ng gospel ngayon. parang isang punk song.
the son of man shall be rejected by the elders, go against worldy wisdom that flourishes with fear
the chief priest, go against the moral standards of the wold that is fuelled by hypocrisy
and the scribes, go against wordly knowledge that rots with pride
and be killed on the third day and be raised, go against the shallow life the world has to offer and face the trancendental emancipation only faith/hope/belief can give
wala lang. mahilig lang kasi ako sa mga punk songs, lalo na yung mga angst type, tapos wala lang, parang parehas. hehehe.
What profit is there for one to gain the whole world yet lose or forfeit himself [in the process]. Para naman itong zen-punk. Hehehe.
Come as you are, sabi nga nung isang poem, pero mahirap yun sa isang mundong tulad nito. Siguro nga ganun talaga kasi ang mundo, ginagawa tayong lahat magkakamukha at tinatawag niya itong COOLNESS. At ang mga gustong maging iba at magkaroon ng sariling mukha ay nagiging pangit, baliw at bobo.
Kung ngayon kaya at naging tao ulit si Jesus, mag mamawHawk kaya siya? May lip piercing kaya siya? Isa kaya siya sa mga taong leather clad?
O baka maging isa siya sa mga pimple dudes sa mga liblib na sulok ng campus, o isa sa mga i-was-born-before-fashion-came-to-be, o baka isa sa mga beadle na mahal na mahal ang teacher, o baka isang starwars geek o library mite boy. Hindi natin alam.
Pero sigurado akong hindi siya naka havaianas.
Ito ay isang ediya ko lamang. Hindi ako nagtataguyod ng kung ano mang kasalanan o paniniwalang masama, naisip ko lang. Isang ediya tungkol sa pag-ibig o pag rerelasyon galing sa isang taong wala naman experience sa pag-ibig:
Bakit kelangan isa lang ang boy friend o girl friend? Bakit kailangan loyal? Syempre, maiintindihan natin na dapat loyal ka sa asawa mo, kasi yun talaga, seryosohan na, pamilya na, pero pag BF GF parang na de-defeat ng one-to-one loyalty ang purpose nito.
Una, bakit ba naghahanap ng BF o GF? Maraming rason, pwedeng para may makasama for the moment, meron naman just for the hang of it, nandyan din naman yung nakikibagay lang o naghahanap lang ng pam-boost ng ego, pero sa lahat ng iyon, pag tinignan mo pa ng mas malapit, pag inalam mo talaga at rinomanticize mo pa, mauuwi ka lamang sa iisang rason: nag hahanap ka ng future asawa or life-time partner. Ang sunod na tanong naman, kung naghahanap ka ng future asawa, kung naghahanap ka ng tao kung saan mag cocommit ka na habang panahon, hindi ba dapat masusi yung pag pili? Hindi ba dapat sobrang critical ng choosing process, kasi wala nang bawian diba? At least in a Catholic point of view, divorce is a NO-NO.
So, ano ang ibig kong sabihin? Ang gusto kong sabihin, bakit hindi pwedeng open relationships lahat ng BFs at GFs? Bakit kailangan loyal? Hindi pa naman mag-asawa? Hindi ba pag naging loyal ka, para mo nang sinasara ang mundo mo sa iisang choice? Isang choice na baka sa huli mo pa malaman na mali? Hindi ba mas maganda yung marami kang GF o BF tapos at least dun makakapili ka talaga ng nararapat sayo?
Kasi diba, pag iisa lang ang GF o BF mo, pano mo masasabi na siya talaga yung pinaka mamahal mo, eh, siya lang naman talaga yung minahal mo? Gets mo yung twisted logic? Hehehe. I mean, kung open relationships, kung pipili ka na ng aasawahin, pinili mo siya dahil mahal mo talaga siya hindi dahil siya lang. Pinili mo siya kasi out of all your GFs or BFs siya talaga ang the best. Pinili mo siya kahit marami pang ibang pwede, pinili mo siya kasi marahil, malaki ang chance, na mahal mo talaga siya, at kahit ilatag pa sayo ang isang milyong katrina halili wala kang paki, kasi siya talaga yung pinili mo eh. Alam mo yun, everyone gets a chance to a playboy life style, and the ones who turn their back to it, the ones who choose a steady partner, hindi ba yun talaga yung mga tunay? At ang tanging paraan o ordeal ay sa pamamagitan ng open relationships?
Give the people a choice, so that when they decide, they do it out of true desire? Diba?
Hindi pwedeng pagkatiwalaan ang mga statements ko, hindi naman ako love expert or someone experienced. Naisip ko lang.
