another faceless existence

nakaka-asar. maiintindihan mo yung nararamdaman kong pagka-asar kung noong bata ka nangongolekta ka rin ng power rangers. ganito kasi yun, yung nararamdaman ko ngayong pagkainis ay tulad ng nararamdaman ng isang batang nangongolekta ng power rangers. alam mo yung feeling na ang kulang mo nalang ay blue power ranger. yung tipong, pag nabili mo na yun, kumpleto mo na silang anim, tapos pwede mo na silang ipaglaban sa mga alagad nina rita repulsa at ooze, alam mo yun, kumpleto na eh. pero mahal kasi ang power ranger, kaya malaki ang tyansa na hindi ito agad ibili ng magulang mo. yung tipong sasabihin nila, pag naperfect mo yung exam anak, bibilhan kita, sus, para namang makakaperfect talaga ako. basta yun nga nga, pinapangarap mo yung blue power ranger na yun, pero hindi mo nga makuha kasi ayaw kang bilhan, kaya tuwing mag ma-mall kayo ng magulang niyo lagi mo siyang sinusulyapan, hinahabol ng tingin o sadya nalamang tinititigan, at hindi lang yon, may dag-dag pa, isa nalang ang blue power ranger na yon, wala ng iba, limited edition. kaya bawa’t araw dinaraanan mo yun, pinapangarap mong mapasaiyo, pero alam mo namang hindi mapupunta sayo kasi, hindi ka naman ganun katalino para makaperfect sa exam o ganun kasama para nakawin nalang. kaya makokontento ka nalang na tignan ito araw-araw tuwing madaraanan. tapos darating yung isang araw darating yung isang napaka-bobong classmate mo kasama ang nanay niyang mayaman na matrona tapos dadaainin sa iyak ng classmate mo para bilhan siya nitong blue power ranger na buong buhay mo pinangarap. isang iyak lang niya, binilhan agad siya, mahal siya ng nanay nya eh. spoiled brat ang walang hiya eh. kaya ayun, tuwing dadaan ka, wala ka nang makikitang power ranger. sobra kang nanghihinayang kasi napunta pa sa iba. hindi mo man lang kasi sinubukan man lang iperfect ang exam, natakot ka na agad. asar. basta, parang ganun yung nararamdaman kong asar ngayon. grrr!