another faceless existence

ang ganda ng gospel ngayon, john 14:15-21, may tatlo siya ditong tinalakay: love, fuck the world, at trust.

if you love me, follow my commandments. whapak. napaka un-romantic. sinira ni jesus yung sparkling image ng love. binasag niya yung love myth: tightening of the chest, rushing of the heart beat, bringing out the best in you, you and me against the world, you are the only beauty i can see, you complete me. lahat ng mga cliche na ito na sinusubo sa atin ng hollywood, binasag niya, at plainly binigyan niya ito ng definition: if you love me, follow my commandments. hindi daw feeling ang love. hindi emotion. hindi endorphin rush. ito ay isang desisyon. isang desisyon na dapat mong ipaglaban, isabuhay at wag bitawan. isang paninindigan ang love. kung mahal mo ako, ‘di sundan mo ako. ganun ka simple. kung may mahal kang tao, mahalin mo siya, at walang bawian. ganun talaga. kasi, kung iisipin mo, hindi ka naman palagi nasa mood na sundin ang gusto ni god eh, at malamang alam niya yun, na hindi natin kaya, pero tahasan niya parin sinabi na ang paraan para mahalin mo ako, ay sundin mo ako. hindi pwedeng may mood swings. dapat sarado talaga ang isip mo. dapat isang paninindigan talaga. mahirap. pero ganun talaga. un-romantic, pero very chivalric. mas macho. hahaha.

kaya kung iisipin mo, isang malaking risk talaga ang mag love, kahit kanino, kahit kay god, kasi it entails responsibility, so big. it entails loyalty. it entails perseverance to do what is right, or in context, to do what love/your heart dictates, whatever the situation. even though things just seem to be fucked up. love is like holding a thin nylon string, the kind of thin string you use in kites. sometimes, you just can’t see what you’re holding to, and it gives hell a lot of rope burns, but you know deep inside that its the only way to keep the connection, to keep love alive, so you just don’t give away your grip. and damn, no matter how painful it is, or how unfruitful it may seem, you hold on like shit. yes, you are not sure if what you’re holding on is true, or if in the end you may find it to be futile, but deep inside, you hear this tiny little voice of assurance, a little seed of promise that bringsforth shoots of faith. faith to keep you going, and keep your nerves numb. faith that assures you of a direction, a path you have been looking for so long.

SHIT! I’M FUCKING CARRIED AWAY!!! HAHAHA!!! LOVE TALAGA… HAHAHA!!!!

*sa susunod nalang na post yung dalawa, yung fuck the world at yung trust. gagawa na ako ng post lab, pre lab, problem set at magaaral for LT. teka, nakakatamad…mamaya nalang, nood muna ako movie. oo nga pala, sobrang ganda ng driving lessons ni rupert grint. must watch.

i am in spiritual dyness. yaak. ang bading isulat. kadiri. dyahe. pero ganun talaga

walang dating sakin yung mga religious ko ngayong ginagawa. para bang, wala lang. kaninang umaga nga lang sa chapel, hindi ko matandaan kung pang fifth o fourth yung natapos kong mystery. yung rosaryo ko kasi yung sinusuot lang sa wrist, kaya pang 1 mystery lang. isipin mo yun?! nag ro-rosary ako, pero hindi ko alam kung anong mystery yung dapat kong pinag-me-mediteytan. nakaka-asar. para sakin, yung pag rorosary yung pinaka maganda kong nagagawa para sa sarili ko. ang sarap kasing mag meditate sa mysteries, para bang nanonood ka ng pelikula. palaging may bago. basta, ang sarap ng feeling. mas maganda pa pag kaharap yung eucharist, talagang naeenjoy ko yun. pero ngayon, kaninang umaga, at sa mga araw na lumipas, para bang wala na siyang dating. since 2nd year hi-skul, sinusubukan ko talagang ma-araw-araw ko ang rosary, masaya naman eh, pero ngayon, parang gusto ko nalang tapusin. naiinis ako.

ganun din sa misa. para bang pumupunta nalang ako for the sake of going. wala yung yearning. para bang, kailangan ko pang ulit-ulitin sa sarili ko na gift ko sa sarili ko ang pag sisimba daily, at bonus ni god para sakin, pero recently, parang tinatamad na ako. kanina nga lang hapon, nag pa-late ako para mag basketball!! haay…

yung gospel reading ko tuwing umaga, at novena to saint jude, haay.. kawawa na talaga sobra. para bang binabasa ko nalang. hindi na talaga ako nagrereflect, o kung hindi man, napaka babaw na. parang sinasayang ko lahat ng opportunities para makapag connect. para ba kasing, ewan. parang tigang.

at oo, medyo matagal na akong hindi nag coconfess.

ayun na nga, spiritual dryness na nga, nag kaka-kupal-kupal na ang religious life ko, hindi ko na alam ang gagawin, tapos naalala ko yung mukha ni myron. naalala ko kung paano niya kinupal yung speaker sa mga tanong niyang nakakagago tungkol sa spiritual dryness and stuff. tapos naisip ko, shit, i can’t be like him. hahaha. joke myron. anyway, ayun. naalala ko yung sabi ni jose maria escriva, na pinost ko sa blog na ito:

hindi naman daw importanteng na-fe-feel natin ang presence ni god pag nagdadasal tayo eh. hindi naman daw ganun kahalaga talaga yung feeling. okey nga lang daw maramdaman na para kang tanga na kumakausap sa wala, kasi sa ganun, mas nakikita ang dedication kay god. naalala ko yung gospel nung isang araw ata yun, yung parang, if you love me, you follow my words. basta parang ganun. basta yung parang pagkaintindi ko, sinasabi niya na ang pagmamahal sa kanya ay desisyon na gawin ang tama, feel mo man o hindi. balik tayo kay escriva, sabi nga niya, okey nga daw na nakakafeel ka ng dryness, pero nagdadasal ka parin, kasi sa ganung paraan, feeling mo man tanga ka, at least your being god’s jester, and that’s pretty neat diba?

kaya ayun, dry man ngayon, tigang man, pinipiga ko parin yung sarili ko gawin ang mga dati kong ginagawa. nagiging ritualistic na nga lang, kasi nga parang walang feeling, pero ayoko kasing bitawan. sa tingin ko, kasi, itong struggle na ito, mas exciting pag talagang linalabanan. alam mo yun, gaano man ka-dry, i’m trying to keep it moist man lang. basta. haaay..

/*segway: kanina, sobrang pawis ko nung misa. as in sobrang tumatagaktak. nakakahiya. nagbihis nga ako nung offertory. pero kahit na, pawis na pawis parin ako. kakatapos ko lang kasi mag basketball, kaya sobra kong kadiri. kaya ayun, nakita ako nung katabi ko. matanda na eh, naawa, pinaypayan ako buong mass! hahaha, ang saya. ang lamig. ang bait niya. lagi na akong tatabi sakanya!!*/

a thought: i never dreamt of being a chemist, can’t imagine my self being one, i’m not excelling as one in the making, but i just can’t get out, it’s like a drug you can’t easily leave. its like i’m always chasing a high, or maybe a mirage, but, i don’t know.

b thought: ang ganda ng line up ng suns, sana manalo sila sa game 2. san maglaro sa OT si amare.

c thought: ano bang gusto ko sa buhay?? hmm… bawal daw ice cream ang isagot, o isang compilation ng mga movies ni quentin tarantino. dapat daw profound. dapat daw reflective. so ano? anong gusto ko sa buhay? gusto ko ng limang (negotiable, hehehe) anak na tumatakbo sa loob ng bahay habang hinahabol ko sila kasi kailangan ko silang paliguan/pakainin/paaralin/patulugin. gusto ko ng pamilyang kakain ng sabay-sabay, nag-aaway kung kailangan, nag-babati pagkatapos ng gulo, kumakain ng gulay, may kanya-kanyang sports, may mga sariling isip at hindi sunod-sunuran. gusto kong maging fulltime dad pagkatapos ko magipon ng pera at magtayo ng isang run-from-home-bussiness. gusto ko ng isang anak na rock star, isang basketball player, isang pari, isang chemist at isang artist, pero siyempre, bahala sila, hehehe. gusto ko rin palang makapunta ng heaven, wait, hindi na siya kasama sa buhay diba? hehehe…

d thought: hindi ko pa nasisimulan post lab ko!!!

e thought: bahala na. 

first thought:

masaya maging tao. kahit naniniwala ka sa Diyos, kahit alam mo na gazillion times na mas magaling at mas malupet sayo ang Diyos, masaya at karangal-rangal maging tao. wala lang, naisip ko lang, na kahit pinapa ulit-ulit sabihin sa atin ng simbahan, ng maraming tao at pati narin si Jesus na tao lang tayo, na dust lang tayo kumpara kay God, na makasalanan tayo, hindi parin kahiya-hiya maging tao, kasi mataas ang tao sa paningin ni God. wala lang, naisip ko lang, kasi tignan mo, isang tao ang queen of heaven and earth, oo, tao, at ang malupit pa dun, isang babae (malamang, queen nga eh, hahaha). tignan mo, mataas talaga ang tingin ng Diyos sa tao, ginawa nga niyang reyna. ibig sabihin, lahat tayo may potential maging ganun, nasa atin lang talaga. kaya yehey!

second thought:

hindi talaga ako pwedeng mag ka gf. first of all, halatang halata naman na walang magkakagusto sa akin, yun yung number one factor. nakaka-asar ngang isipin, pero ganun talaga. tapos sabi ko sa sarili ko, sige, kunwari i-disregard ko muna yung factor na walang magkakagusto sa akin, ang pagiging kawawa naman nung gf ko yung magiging problema. wala lang, naisip ko kasi na, kung mahal ko talaga ang isang tao, which i think is a criterea para maging gf mo siya, gusto mo dapat hindi siya mapapariwara at dapat masaya siya, eh sa tingin ko, hindi ko mabibigay yung dalawang ‘yon. oi, hindi ako nag fi-fishing, naisip ko lang. may nag sabi nga eh, na ayaw daw niya ng relationship, kalokohan daw yun, kasi yung tipong taling ganun, masyadong sinasara ang mundo mo sa possibilities. well, pano naman kung yung mga possibilities na yun, eh distraction lang pala talaga, sa talagang gustong-gusto mo? whapak naman!

third thought:

pinagiispan ko kung anong uunahin ko, yung prelab o yung post lab. naisip kong simulan na yung prelab kasi yun yung kailangan ng maaga. pero nung medyo nabasa ko na, tinamad na ako at naisip ko tuloy na mamaya nalang, para pwede akong mag paturo. kaya sinumulan ko naman yung postlab nalang, tapos tinamad ako kasi gagamit ako ng calculator, kaya ayun, nag blo-blog nalang tuloy ako. at oo nga pala, nanuod ako ng pbb kanina, oo nanood ako ng TV!, tapos may nakita ako, si Valerie Weignmann, wow! ang ganda! 

masaya yung ILC sa batangas. andaming tao. marami akong nakilalang mga bagong kaibigan na lasalista. maraming maganda. malamig, mahangin, nangitim ako. sulit.

naalala ko nung gabing gabi na ng sabado. sobrang lamig, naka shorts pa ako. lahat ng balahibo ko nakatayo. sobrang nilalamig ako nun, tapos sa harap ko, nakita ko si chad at si trisha, nagyayakapan. wow, sabi ko sa sarili ko, sulit.

buti pa sila, sabi ko, nakakapag share ng body heat, hindi gaanong nilalamigan. habang ako, naka shorts na nga, wala pang ka-share ng body heat. andun ako, naka-upo, yung ateneo jacket lang ang tanging karamay sa lamig ng tagaytay. kawawa naman ako. nasan ka init. where is the warmth that i now direly need? *emo music*

dumating yung point sa malamig na gabi na iyon na nag papatugtog na nang mga solemn songs, sabi ko sa sarili ko, ayan, oras na siguro ito para mapagpatuloy ko na ang pagrorosaryo. napuputol-putol ko kasi siya dahil wala akong mahanap na oras para lang sa sarili ko, laging may ginagawa. kaya maraming beses nag aantuk-antukan ako, sa bus, sa field, sa eufel, yung parang nag e-emo ako. asa ka, hindi ako nag e-emo, hehehe. sinusubukan ko lang tapusin yung rosaryo ko. hehehe. anyway, balik tayo sa malamig na gabi na iyon kung saan naka shorts ako at walang ka-share ng body heat at tanging ateneo jacket lang ang panangga sa hagupit ng lamig ng gabi. ayun, nag slo-slow song na, kaya labas agad ako ng rosaryo ko, pasok agad ang kanang kamay sa jacket at nagsimula na sa fifth mystery: finding of jesus in the temple.

matagal na panahon ko naring pinagninilay-nilayan ang misteryong ito, pero hindi talaga ako maka-kuha ng matinong insight. andami ko siyempre nababasa, pero gusto ko kasi, per mystery, meron din akong special insight na sakin din talaga nanggaling, at iyon, pinahihirapan ako ng misteryong ito. 

natapos ko ang 5th mystery na pinagninilaynilayan parin ang isang pirated na insight: learn to keep things in your heart, there are things that we cannot really understand. nabasa ko ito sa isang rosary guide na may mga magagandang paintings. haay. pero okey narin, at least natapos ko. akala ko, ma-ski-skip ko na ang sabado, buti naman hindi.

kaya ayun, bumalik ako sa pagkakaupo sa lamig, ngayon nakikinig na sa speaker. tinitira parin ng lamig yung legs ko, pero wala akong magagawa, ganun talaga eh. life sucks, ika-nga. anong pwede kong gawin? anong pwede kong gawin para hindi ako lamigin? nasan ang warmth na dapat binibigay sakin ng girl friend ko, isang girl friend na magkakaroon lang sana ako kung biniyayaan lamang ako ng 6 pack abs, classic good looks at suave personality. pero wala. siguro ganun talaga. tanggap ko naman eh. wala na akong magagawa diyan.

kaya ayun, tiniis ko ang lamig. naisip kong i-curl ang mga paa ko palapit sa sarili ko, tapos naisip ko, shit, hindi cool tignan, pero, ok lang, kesa naman mag freeze to death ako. tapos dumating si dani, nakisandal sa tuhod ko, whaw, yes, natakpan yung legs ko. tapos bigla rin tumabi si rob sa kanan ko, yes, mas natakpan yung lamig. tumabi naman si mia, tapos si clarisse. wow, hindi na ganun kalamig. hehehe. thanks guys. sinabi ko yun, pero sa isip lang. diyahe eh. tigasin ako eh, hehehe. tapos naisip ko, oo nga. ito ang fifth joyful mystery.

hinanap ni mary si jesus for three days. hinanap niya kung saan-saan. siguro pinuntahan niya yung mga kaibigan ni jesus, yung play ground, yung mga kamag-anak nila. malamang hinalukay ni mary yung buong lugar, pero hindi niya nakita si jesus dun. at after three days, ayun, nakita niya si jesus, sa temple, nakikipagtagisan sa mga learned people. nilapitan niya si jesus, tinanong niya bakit naman daw siya nag pahanap ng ganun, kung nag paalam lamang siya. pero sinagot din naman siya ni jesus, bakit naman daw siya hahanapin? hindi ba na nararapat lang naman siya sa simbahan, sa bahay ng tatay niya? parang ako, bakit naman ako nag hahanap ng warmth sa mga bagay na malayo, sa mga bagay wala naman talaga. andyan lang ang init, hindi nagtatago, ang warmth ay nasa lugar lamang kung nasan talaga siya nararapat, nasa mga kaibigan ko. *ohmighas, cheesy, hahaha*

// anyway, may naisip pa akong isang insight. naisip ko, masasabing mahilig din talaga si jesus sa matalino, ang ayaw niya lang yung matalinong close minded. isipin mo, iniwan niya yung nanay niya ng tatlong araw para sumama sa mga matatalinong tao? malamang naenjoy niya yun kasi tumagal siya ng ganun katagal. naenjoy niya, kasi yung mga matatalinong iyon, pinakinggan siya, kaya andun naman siya, handang mag turo at mag share ng wisdom. kaya para bang sinasabi niya na okey lang maging matalino, pupuntahan parin kita, basta wag ka lang yumabang. wag kang mag maliit, kasi diyan ako napipikon, kung makikinig ka lang, deh okey. 

//4th run 

immersed in black and red.
drunk [and reborn] in ebony;
given purpose by [red salty] skin.
stingy as it was (is), honey spurt through.

the thin slither between good and bad,
entangles and chokes,
as it was wrapped around our neck(s).

horizon is a cocktail:
of heaven and hell.
one is to pierce, and the other is to run.

silk is an insult to [your] skin,
now only buttons stood between:
the flight of your soul.
and barbaric as i was [then],
[in a another] view a hero awoken from his slumber,
(i) ripped them off. [blood, and oil]

gems of unknown grace [and warmth] from
the [doubting] abyss of yours, rolled,
from (your) cheeks of porcelain [to my arms].
[have] i gone too far [?]
treading the path, the deserving (he)
forgot [or just scared] to venture. [overwhelmed, he may be]

fighter of a [lost] cause,
[you] battled with the fury of a cat,
but beneath is the [unsure] spirit
of another thomas.
another seeker.
just another,
dream weaver.
accepting another soul, in [her].

walking out [the door],
turned the moments, now dissolving into a memory.

again, the line was written back,
and the horizons found its clearing.

all is back to a circle. [no edges that is]

but still, the riddle remains,
for beyond good and evil, hope or not, [time and history]
lies something unheld, [only hoped for]
by you
[something you thought you found that night]
and is still in your dreams to haunt

 //hehehe, virus ba toh?? the other side naman mich.. and the author is dead.. hahaha..