Tandaan mong hindi mo na matatahi ang mukha ko
O ang suso ko,
O ang puson ko. (wag mong kalimutan diyan ka rin nanggaling)

Hindi mo na uli’t maririnig ang kanta ko
Kung biniyak na ang labi ko at pinasirit ang
Halo ng lipstick-at-dugo;
Hindi mo na mararamdaman ang himas-pampatulog
pag kinalas na ang mga daliri
kong pinamanicure ko pa naman. (para sana sayo)
Wala na. Tandaan mo yan.

Ibebenta mo ang atay ko, ang kidney ko,
Ang kalamnan ko, ang bituka ko, ang matress ko (wag mong kalimutan diyan ka rin nanggaling)
Ang baga ko, ang puso ko, ang utak ko, ang retina ko,
Ang puke ko, ang buhok ko, ang kuko ko, ang dila ko
Lahat ng laman ko, Maibebenta mo. Pero tandaan mong hindi ako manika.
Hindi mo na ulit ako matatahi pa.

ginupitan ako ng barbero. astig siya. hindi siya madaldal, at sumusunod siya sa instructions. pwede. pero hindi tungkol sakanya ang kwento ko, hindi rin ito tungkol sa buhok ko, kundi sa dalawang bading sa likod ko.

habang nagpapagupit ako may dalawang bading na nagkwekwentuhan sa likod ko. malungkot yung isang bading, hiniwalayan ng boyfriend, yung isa naman, bilang isang mabuting kaibigan, kino-console siya. noong una, kala ko, ‘tangina, nakaktawa tong pakinggan, laugh trip toh’ sa isip-isip ko. pero hindi pala. gagi, lakas ng dating ng mga sinabi nila. excerpt ito sa usapan nila:

bading 1: mare, tanginang mga lalaki yan
bading 2: ganun talaga sila mare
bading 1: isipin mo, ipagpapalit nalang ako, sa tsaka pang babae!
bading 2: ganun talaga, ang lalake, ang hanap talaga niyan babae, kahit gaano pa ka tsaka.
bading 1: pero, masaya naman kami eh, lahat naman binibigay ko sakanya
bading 2: bakla, tanggapin mo na ang katotohanan, pansamantalang aliw lang talaga tayo, panandalian, walang pagibig sa atin na tatagal. wala kang ibang magagawa kundi tanggapin.
bading 1: ok lang naman mare, nakuha ko naman gusto ko sakanya…
bading 2: sigurado ka ba na yun lang ang gusto mo sakanya?
bading 1: puta naman mare, putang ina nila…
bading 2: ganun talaga, panandalian. i-mura mo nalang bakla, baka sakaling mabawasan…
bading 1: bahala siya, marami pang papa diyan!
bading 2: ewan ko sayo bakla

galing noh? nakakagago man isipin, pero na-awa ako sa bading. alam mo yun, nakakalungkot isipin na tanggap na nila na walang pag ibig sa kanilang tatagal. na panandalian lang. na walang lalake para sa kanila. walang mag mamahal sa kanila ng tunay. tangina.

napaisip ako. hindi ko sinasabing bading ako ah, napaisip lang ako kung sino ang character ko sa dalawang bading… si bading 1 ba o si bading 2? ako ba yung natalo, nabigo at nasaktan pero tanga parin para maniwala at mag risk? o ako ba si bading 2 na natuto, cynical at walang pag asa? ano ba ang mas mabuti? maniwala at masaktan, o matuto at umiwas? ito kasi yung mga bagay na wala kang panalo eh. alam mo yun, parang chicken and egg. will you make yourself vulnerable or just put a wall around you? hirap noh? pero alam mo kung anong mas mahirap dun? yung maging kristyano ka, pero cynical ka parin. gets mo? kasi hindi sinasabing pag kristyano ka, wala kang talo, hindi ibig sabihin nun hindi ka masasaktan, alam mo kung ano lang ang ginagarantiya ng pagiging kristyano at paniniwala kay jesus? na love pays. oo. yun lang. yun lang naman ang mensahe ni jesus, sang lupalop ka man ng mundo. lalaki ka man, babae, bading o tomboy. love pays. isang mensahe para sa lahat, isang assurance sa mga taong tanga na patuloy na ginagawang vulnerable ang sarili nila. isang assurance na may patutunguhan lahat ng sakit mo. kaya kung kristyano ka, at cynical ka parin, hindi ba balintuna yun? hindi ba katangahan yun? nangako na nga yung diyos mo eh. ang pangyayari tuloy, para kang hinahatak sa dalawang poste nun. hindi yun pwede. its either you lose your religion, or lose your armor. i rather choose the latter.

naalala ko tuloy si luke at si yoda. minsan kasi, natanong ni luke kay yoda, “how would i know what is right?” tapos sumagot si yoda in a very insightful manner, “you would know young look. if calm is your mind, know would you wrong from right.” at oo nga, tama siya. ngayong maayos na yung pagiisip ko. ngayong wala yung mukha niya sa harap ko. naisip ko nang mali ako. mali akong mag ka prejudice sa kanya. hindi naman siya ang kaaway ko. kaparehas niya lang. anyway, ang point, consumed by anger ako. sobra. at inis. at asar. at sobra ko kasing sullen. haay. anyway, ang point, tapos na. may magagawa pa ba ako? ewan. happy new year!

//oo nga pala, may laptop na ako! hp siya. hahaha, nakakatawa kasi multimedia laptop siya. malaki ang screen. for movies and games!!! hehehe… merry christmas and a happy new year!

this morning, my ninang, a nun told me that a missionary was going to stay in my place. yes in my place. and guess what, not an ordinary missionary, a CICM missionary. the breed of my foe. the breed of the monster who ticked the devil in me. i could not say no. how could i? but deep within me is a storm. a very, very strong storm. a CICM missionary! damn, his ugly black face just pops in my head every time. damn. i am filled with anger. hatred. for fucks sake, he was the monster who killed and destroyed me. and he was a CICM.

then a knock. i opened. he faced me. a boy. yes, a boy maybe a year or two older than me. very innocent face, even bordering in ignorance. if it was a year or two ago, i would have welcomed him in with utmost warmth, but not now. not now. i am filled with hate, anger to his kind. i know, it may be somewhat over acting, that was what i thought about those white purist, but fuck. when hate hits you bad, you get blinded. you get blinded that you never see the real person anymore, but only his kind, his kind that once fucked you up bad. now all you have is hate. yes, hate.

up to know, he is watching in my fucking tv, sitting in my fucking bed, and i have not exchange words with him yet. i can’t. i am weak. i can’t go beyond. fuck. shit.

three messages in one day. fighting is useless. don’t succumb to anger, agression and fear. don’t fight fire with fire. so hey, okey dude up there, i think i get your point. its christmas, a time to forgive. sucky forgiveness, but its already doraemon talking to me?! how can i say no? so what the hell. right then, i rushed to st. peter’s parish to get a decent christmas confession.

what i learned?

i should love my mom not because she is perfect, but because she is my mom. i should love not out of her deserving it, but just for the sake of love. for the sake of god’s forgiveness. fuck. fuck. fuck. how can i do that when she fucked me up so bad? but what the hell? i should not succumb to the dark side. i should not be seduced by anger, agression and fear because it eats me, whole until i am but a zombie ruled by those three negativities. but, still, its difficult. but hey, its christmas. damn. i don’t know. wtf? hmm.. but its doraemon, luke and hannah, could i still say no?? could i? ok, i’ll give it a try at least. at least this christmas season.

and the scars of stolen moments
start bleeding (again);

when the lump in your throat
just makes it so hard to breathe

and the beat of your lies looses its tune;
(making the dance of life impossible)

just remember that i am (so) far apart

so far apart that i (can’t) hear you scream
so far that i can’t even see your flowing hair
or your (sly) soul get ripped to pieces

so far (apart)

free from (the tangles of) your bind
emancipated from (the weight of) your smile
and (the enchanment of) your stare

so far apart to save you
to save myself
to see me drown in agony
of loosing my suffering (joy), because i am

afraid. lost. innocent. (at will)

marami pa siyang sinabi, pero di ko na isusulat, kasi feeling ko imbento niya lang yun para may happy ending. ang point ko, nagago lang ako nung hinati niya ang mga tao sa dalawang klase, ang believers at non believers. mas malupit pa dun, ginawa pa niyang kalaban ang mga non believers. galing noh? ang pagkaka alam ko kasi, maging believer ka man, o non believer, malaki parin ang potential mong maging kupal. naiinis lang ako sa mga ganun kasi. iniisip nila na porket believer siya, okey na siya. sa mga kwento ni jesus christ, mapapansing puro mga samaritan ang bida sa kwento niya. take note: mga pagano. malamang alam mo yung kwento niya tungkol sa good samaritan diba? sino ang good neighbor? diba ang samaritan, may sinabi ba si jesus na nag pa convert yung samaritan pagkatapos niyang maging mabait? wala naman diba? sinabi lang ni jesus, mabait at dapat tularan ang ugali ng samaritan. yun lang, period.

hindi ko sinasabing wag maniwala sa diyos, o mawalan ng rehiliyon, gusto ko lang sabihin na sana mas maging mapagunawa tayo sa iba. ano nang nangyari sa religous tolerance? asan naman dun ang love diba? sabi nga ni nietzche, anything done out of love goes beyond good and evil. eh diba, isa lang naman ang message ni jesus christ? love?

isa pa, sinabi niya na dahil nag dasal siya, nawala daw ang mga nangugulo sa buhay niya. sa tingin ko, imposible yun o kung hindi man, masama. ano nang nangyari sa carry your cross diba? sa tingin ko kasi, kahit anong dasal natin, hindi mawawala ang mga kakupalan sa buhay natin. mawala man ang isang problema, siguradong may papalit. pero hindi ba yun ang nag papa-tao sa atin? ang problema? pano mo nalalamang buhay ka pa? pag dumudugo ka pa diba? ang ibig kong sabihin, all emo-ness aside, kalokohang isipin na dahil sa dasal mawawala lahat ng kumukupal sa buhay mo, impossible yun, pero maari, dahil sa dasal pwede kang maging mas malakas. hindi malakas na tipong masasapak mo silang lahat ng gumagawa sayo ng mali, kundi malakas dahil kaya mo na silang harapin. malakas para tanggapin lahat ng kagaguhang ibabato sayo ng mundo. lakas para tumayo at ipag patuloy ang buhay. sa tingin ko yun ang importante kasi. magkaroon tayong lahat ng lakas hindi para sumapak, kundi para tumanggap ng sapak. dahil laging may mas malakas sa ating sumapak, pero kung handa tayong tumanggap ng sakit, at meron tayong tapang para tumayo ulit, sapat na yun. sabi lang naman, carry your cross, wala naman sinabing ihampas mo yun sa mga gagong tao o in your terms, non believers. hehehe. wag ka sanang magalit, hindi kita kinakalaban, wala lang, naisip ko lang.

and with the force of a thousand wills
tarnished with a drop of hope:
bravery beyond recognition,

a crack to put your eye into
a peek beyond a world unknown,
a fault free of my contrition.

tears escape
finding its way back home
in an abyss past my vision

naalala ko tuloy yung unang beses na pumunta akong star city. tangina, ang tagal na nun. bata pa ako un eh. 5 yrs old ata. wala kaming pera, pero nakapunta akong star city. ang swerte ko. star city pare. roller coaster.

kilala mo nag bigay sakin ng ticket? si kris aquino. oo, tangina, si kris aquino. di ko yun malilimutan. binigyan niya ako ng tiket sa star city, ako at ang nanay ko, all rides. ang galing. tuwang tuwa naman ako. tapos napaisip ako bigla. bakit nga ba ako nun binigyan ni kris aquino ng mga bulaklak? ng ticket na all rides pass sa star city?

dun, biglang nadurog bigla yung nostalgic scene. oo noh. guest ako. bakit? kasi tangina, matino pa ako nun. gifted pa ko nun. at least sabi nila. waw, sabi nila. literary gifted child ka. susunod ka kay doc jose rizal. sabi ni kris aquino. sana anak nalang kita. sabi rin yan ni kris aquino. ngayon kaya kung makita niya ako, masasabi pa niya kaya yun?

tangina. literary gited. yun ako dati. sabi yun ni kris aquino ah, di ko lang imbento. sabi rin yun ni cheche lazaro habang bumuntot siya sakin ng isang buong araw. sabi rin yun ni larry jinarez sa make my day with larry jinarez. sinabi din yun ng promil franchise at ng mga propesor sa up. tangina bata, sabi nila. tangina, may future ka.

meron nga ba? siguro magagaling silang teacher, propesor o gifted guru. sige, ibibigay ko na sakanila yun. pero hindi sila magaling na manghuhula. may future daw ako? tangina. lelang nilang panot.

naalala ko rin rin pala si alfie lorenzo. may litrato pa nga ako nun sa abante tabloid article niya eh. may suot akong rabbit costume. pero gago yun si alfie eh, isipin mo, tinaasan niya yung IQ ko ng 2 points sa sinulat niyang article tungkol sakin. hindi daw ako ganun ka gifted. kulang pa ng two points.

at least si alfie lorenzo hindi siya nagsinungaling sakin. nakita niya yung pagkukulang ko, kaya ayun, dinagdagan niya ng 2 points dun sa article. hindi niya sinabi sakin harap harapan na may future ako. hindi katulad nilang lahat. si alfie lorenzo, kahit gagong bading, hindi nagsinungaling sakin.

nakakaasar isipin. ano nang nangyari sa literary gifted na minsang nakilala ng mundo? tangina noh? nakakaasar. yung tipong papaasahin kang magaling ka, tapos wala ka naman palang kahahantungan? mas nakakaasar dahil ako yun eh. badtrip talaga.

ano nang nangyari sa superior iq? ano nang nangyari sa potentially gifted? asan na ang literary gifted? asan na ang batang kasama sa mga manunulat ng bansa? asan na? tangina, nabuhay ba talaga yun? o baka panaginip lang. badtrip talaga.

nakakaasar pag nakakaalala ka ng mga bagay na maganda dati. kasi maiisip mo lang kung gaano kasama yung pagbago ng mundo. badtrip.

these past years, nag aaral ako. nag eexercise both physically and mentally. nag gagather ako ng experiences. binubuo ko ang pagkatao ko. nag iipon ako ng mga kaibigan. sinusubukan kong buuin ang image ko sa sarili ko. kumakain ako. naliligo. tumatae. para saan? para saan ba yun? iniipon ko lang ba lahat ng nakukuha sa mga iyon? o nagamit ko na? kung nagamit ko na, saan ko naman ginamit? o ginagamit? meron ba akong goal in mind?

inisip ko yun. medyo matagal. nakakagago minsan, pero wtf, ako naman yun. sarili ko naman yun. kung naiinis ako, sarili ko parin naman yun eh. wala akong choice kundi tanggapin. sa pagiisip ko na yun, nauwi ako sa isang resolusyon: pinapalakas ko ang sarili ko, ang buo kong pagkatao. para saan? para matalo ko once and for all ang mundo. para madurog ko ang mundong dumudurog sakin. para sirain ang lahat ng nakaharang sakin. hinahanda ko ang sarili ko para maging malakas laban sa lahat ng kokontra sa mga gusto kong gawin. sa lahat ng kokontra sa pag abot ko ng mga bagay, na sa tingin ko, magpapasaya sakin.

nagpapatalino ako, para madaan ko sila sa dunong. nag gagather ako ng experiences, para hindi nila ako maisahan, imbes, maisahan ko sila. nagpapalakas ako ng katawan, para hindi nila ako gaguhin. nagiipon ako ng pera, para magawa ang gusto ko. lahat ng ginagawa kong pagpapalakas ng buo kong pag katao, ginagawa ko, para maging unstopable force. para maging sobrang lakas, walang makakapigil sakin. napaka offensive minded. pero masisisi mo ba ako? sa pag ka gago-gago ng mundo, at least sa kinagisnan ko, masisisi mo ba ako kung gusto kong maging unstopable force?

napangiti ako. ang cool naman pala ng lahat nang paghahandang ginagawa ko eh. sa tingin ko, may pinatutunguhan naman. kaya ayun, pinakawalan ko muna ang ediyang yun sa isip ko.

recently, nanuod ako ng lord of the rings fellowship of the ring. natuwa ako kasi isa yun sa mga onting original vcd ko. pinanuod ko. natuwa naman ako. lalo na ngayong naiisip kong, bulok na ang special effects niya kung ikukumpara ngayon. hahaha. pero anyway, ayun, napanuod ko si frodo.

wala naman talaga kaming pagkakaparehas ni frodo bukod sa height siguro kaya hindi ko masasabing nakita ko ang sarili ko sakanya, pero marami akong bagong naisip dahil sa kanya. unang una: siya ang bida ng kwento. hindi siya malakas. hindi siya yung pinaka pogi (oo, yung pinaka pogi, si legolas, bakla). hindi ganun ka exciting ang character niya, pero siya ang bida. sakanya umiikot ang kwento. pero bakit? kasi malakas siya. at yung adventure niya para sirain ang ring sa mordor, pinalakas din siya nun. pero panong pagpapalakas? hindi naman lumaki muscle niya, hindi naman siya tumalino, hindi naman siya naging mas cunning? pano?

idederetso ko na agad sa sarili ko at lalagpasan na ang mga metaphors (kahit everything is a mataphor sabi nga ni oshima). naisip ko na:
a.) laging may mas malakas sakin
b.) kahit anong gagawin kong paghahanda at pagpapalakas ng kahit anong aspeto ng pagkatao ko, meron paring lalamang sakin
c.) lagi akong may weakness
d.) imposibleng maging unstoppable force
e.) pag ikaw ang offense, kadalasan, kontrabida ang hantong mo

eh kung ganun ang lagay, bakit pa ako nag hahanda? bakit ko pa pinapalakas ang pagkatao ko? bakit pa? bakit ang society ganun ang sistema? hinahanda tayo? kasi yun ang nararapat. kung yun ang nararapat, naisip ba nilang walang sense mag palakas?

nasa sakin ang mali. iniisip ko kasi na gusto kong mag palakas, o buuin ang pagkatao ko para durugin lahat ng haharang sakin. para maging unstopable, para marating ang gusto ko sa buhay. gusto kong lumakas para labanan ang mundo. pero naisip kong wala yun papupuntahan, kasi ano man ang gawin ko, gagawa at gagawa ang mundo ng paraan na saktan ako. nasa perspective ang pagkakamali ko. kelangan kong magpalakas ng buo kong pagkatao. oo. pero hindi para tumira, o lumaban, kundi para mag endure. kelangan kong maging malakas para i-endure ang lahat ng ibabato sakin ng mundo. kelangan kong maging malakas para kahit anong tama, makakatayo parin ako. kelangan kong maging malakas para sa lahat ng sugod sakin ng mundo, kaya kong buksan ang mga mata ko para matuto sa sakit. kelangan kong maging malakas para imbes na mamilipit sa bawa’t suntok ng mundo, nakatayo parin ako at natututo. oo nga. hindi para sumugod. kundi para tumayo. para hindi malayo sa tabi mo. oo. para hindi malayo sa tabi mo. kasi sa totoo naman, hindi ko kelangan talagang labanan ang mundo. ilusyon lang yun. hindi ako sasaya dun. pag kasama ka lang. dun lang naman eh. pano ko yun magagawa? hindi sa pag sugod, kundi sa pag stand ng ground. sa pagiging malakas mag endure.

wierd. absurd. bullshit. right.
these past fucked-up days of my sem-break, i was just like that man who was looking for his wallet under the light of the lamp post. why? because these sem-break, i got the chance to think. stuck at home, with nothing to do, i had no other choice of passing time well but to think. think of my past semester. what just happened. was it cool? was it fulfilling? then i came to one conclusion: no chance at hell it was any where near perfect. i had a sucked up semester.

just like the man, i knew i had a problem. just like him, who knew he lost his wallet, i also know that i had a fucked up past semester. what i did about it? yup, you got it right, i searched under the light of the lamp post, at least at first. instead of going to the source of my problem, which is my self, i just blamed everyone else. I blamed my friends, my mom, mishappenings, shits, misfortunes etc. i balmed them all for my fucked up past sem. i was like the man, finding the easy way (but dumb) out. but after all the blaming, i still did not feel any better, in fact just worse. i felt worse because i just saw how coward i am. how pathetic. so with all the courage i could muster, i dove into the dark area under the tree. i went straight to the cause. the cause of my problems, the cause i knew for a long time, but was just to afraid too face it. too afraid to see what has become of me. but what the fuck?

i dove into myself in thought. guess what i saw? i did not know. that was what i found out, i did not know who i was. all i saw was a hazy self. a scary hazy image. shit. what really happened to me? did i really forget myself? did i neglect myself this past sem? have i forgetten to take care of my self? of my grades? of my whole being? did i lose myself in the chaos of this world? i don’t know. i am not sure, but those are my best guesses.

who am i? what is my problem? bugging questions eh? it even ended up to, who is my god? where is he? dryness just came, not only in terms of god, but also in terms of identity. who am i? because if the real problem is me, how could i solve it if all i have of myself is a hazy scary image. who is my god? if i was made in god’s image, then maybe i could see myself in god, or the other way around, but it seems that even my ability to understand the abstract is failing me. self searching? i dunno.

yesterday me and my younger cousin justine watched high school musical 3. a very very crappy movie, but it was my promise to her, so what the hell. it has been a long time since we last hang out. the movie sucked, but the company was fine. we talked. threw food at the cinema to sleeping parents. we run around the mall like crazy scaring people. we had fun, after a very very long time. on our way home, she looked at me, without saying anything she kissed me on the cheek. then we continued to walk. i ate my doughnut while she sipped her vanilla. life as usual, but that kiss meant a lot to me. the best thank you ever. then i understood. yes, the problem is indeed me. and not because i have forgotten my self, just like what i have first guessed, but because i have centered my past sem to me. i made my self the center of my life. everything i did last sem, i thought of how it could benefit me. ME. i was so engrossed being the center of all, looking all around me, that i did not notice that i was crumbling inside.

i could not find myself. i could not find god. but when i tried to look at a friend, i saw not only her soul, but mine as well, and god staring back.

Ang gusto ba ni Jesus, kung susunod tayo sakanya, kalimutan na natin yung mga responsibilidad natin? Ang gusto ba niya, kalimutan natin ang ating buong pagkatao talaga, pati ang mga mahal natin sa buhay, pati ang mga responsibilidad na dapat gampanan? Yun ba ang gusto ni Jesus? Napaka ego-centric naman…

Sa tingin ko, mali lang kasi yung perspective ko. Sa tingin ko, hindi naman talaga gusto ni Jesus na wag nang ilibing yung tatay, o wag na magpa-alam; ang kinainisan niya lang, yung atras abanteng pag dedesisyon. Aminin natin,isa si Jesus sa pinaka exciting na tao. {Para nga siyang punk diba? Anarchist (to a point)? Minimalist? Walang paki sa sinasabi ng iba?} Talagang risk taker to a point na kung titignan mo, bara-bara talaga. Tira kung tira. Bara-bara para siguro sa atin, pero sa tingin ko sa pananawa ni Jesus, hindi yun risks na tine-take niya. Sobra kasi yung faith niya, sinisimulan palang niya yung isang bagay, kine-claim na niya yung victory. Hindi siya takot sa consequences, kasi alam niya, basta sinusunod niya si God, things will work out fine. Kahit hindi na niya mismo pinagisipan ng matagal. Lupet noh? Anong koneksyon?

Ang ibig kong sabihin, yun ang kinainisan ni Jesus dun sa dalawang tao. Hindi sila spontaneous. Hindi sila bara-bara. Hindi nila agad kine-claim ang victory, kasi atras abante pa sila sa desisyon nila. Gets? Parang, “sige gagawin ko toh, pero aano muna ako, kung sakali..” Diba?

Yung isang point, dapat ba talaga kalimutan natin yung mga responsibilidad natin? Sa tingin ko hindi. Sa tingin ko, mahal tayo ni Jesus bilang tayo, ant kasama sa ating pagkatao yung mga responsibilidad natin at mga kanya-kanyang minamahal natin. Eh kung ganun yung kaso, bakit siya nagalit? Kasi, kung papansinin mo yung sinabi nung dalawang potential disciples: “let me go first..”, “but first”.. Gets mo? Parang sige, susunod ako, pero bago ako sumunod, gagawin ko muna ito. Hiniwalay nung dalawang tao na yun yung personal nilang buhay sa pagsisilbi nila kay Jesus. Sa tingin ko, hindi gusto ni Jesus na iwanan mo yung patay, o yung pamilya mo, ang gusto niya, yung parteng pagkatao na yun, isama mo sa misyon mo. Malabo na noh?

Sa tingin ko, ang gusto kasi ni Jesus ipagsama ang personal na buhay at ang pagsunod sakanya. Sa tingin ko, papayag naman si Jesus sa pakiusap nung dalawang ilibing yung tatay at magpaalam sa pamilya kung ganito ang pagkasabi nila: “Jesus, tara, samahan mo naman ako, ililibing ko lang yung tatay ko.” o “Jesus, come one, let’s make paalam muna to my mama and papa. They might get alala, i’ll make pakilala narin ikaw.” Sa tingin ko, kung ganun, papayag si Jesus. Okey lang, kahit saan, basta isama mo siya. Walang atrasan. Pag sinama mo na si Jesus, hindi mo na dapat siya iwanan, kahit kelan.

anyway, kung justice at justice lang, walang sinuway si jesus (o yung landlord) na batas, kasi pinag usapan naman nila na ganun talaga ang sahod, mabait lang talaga yung landlord para bigyan din ng mataas na sahod yung mga huli nang nagtrabaho. pera naman yun ng land lord eh, dapat wala na silang paki. wala silang dahilan magalit. oo nga naman, bakit sila magagalit?

tapos biglang sabi ng kaibigan ko: okey lang naman kahit mag bigay si jesus ng pare-parehas sa lahat ng mga workers, mas matagal man nag trabaho yung ilan, pera niya yun eh. pero ang problema, ano nang incentive para mag trabaho ng maaga, para mag trabaho ng mas mahabang oras? kasi isipin mo, kung alam naman ng tao na kahit late ka ganun din ang sweldo mo, lahat nalang mag papalate.

oo nga naman. bakit ka pa mag tra-trabaho ng mahabang oras diba? ibig sabihin ba nun walang karapatan si jesus kutyain yung mga nagreklamo sakanya, kasi tama naman sila eh. sa tingin ko, hindi. sa tingin ko, may ibang gustong iparating si jesus. tinatanong ng kaibigan ko kung ano ang incentive ng mga nagtrabaho ng mas maaga? yung trabaho mismo.

isipin mo to, bakit kaya nag reklamo yung mga workers na nag trabaho ng whole day nung nalaman nilang parehas lang yung sweldo nila dun sa mga nagtrabaho ng maiksing oras? kasi naiinggit sila na sila “nagpakahirap” ng matagal habang yung iba parang wala lang. nakita mo yun, dun sa trabaho, siya daw ay “nagpakahirap”. ibig sabihin nagreklamo yung worker kasi hindi niya naenjoy yung trabaho niya. hindi niya enjoy yung ginagawa niya para sa landlord. sa tingin ko, yun yung problemang gustong ipahayag ni jesus. ang incentive nung mga nag trabaho ng mas maaga ay yung trabaho nila mismo. ang tanging paraan para hindi sila malugi ay yakapin nila ang kanilang krus, ang kanilang trabaho. kung mahal nila yung krus nila, kung mahal nila ang ginagawa nila, ang service nila sa landlord (jesus) hindi sila magrereklamo na lugi sila sa mga nahuli. sa totoo nga’y mag papasalamat pa sila lalo kasi mas matagal nilang karga yung krus nila. gets mo? kelangan mong mahalin ang krus mo. yakapin ito. pagka’t sa pag gawa nito, tanging masusulit ang panahong nasa lilim tayo ng pagmamahal ni kristo.